Atypowy Rozwój
Teoria
Praca z obrazem, symbolem i ciałem
Co badamy:
obrazy choroby w psychice pacjenta
wewnętrzne narracje o ciele i zdrowiu
reakcje ciała na wizualizacje
zdolność regeneracyjna układu nerwowego
Efekt terapeutyczny:
✔ poprawa kontaktu z ciałem
✔ zmniejszenie bólu i napięcia
✔ aktywacja procesów samoregulacji
Atypowość jako forma adaptacji
Rozwój atypowy nie oznacza patologii.
Oznacza inny sposób organizowania doświadczenia, emocji i relacji, który w danym momencie życia:
- chronił jednostkę,
- pozwalał zachować równowagę,
- umożliwiał funkcjonowanie w niesprzyjających warunkach.
Z perspektywy psychosomatycznej objawy ciała mogą być kontynuacją tych adaptacyjnych strategii w dorosłości.
Związek rozwoju atypowego i psychosomatyki
Niewystarczające wsparcie rozwojowe, przeciążenie emocjonalne lub brak bezpiecznej regulacji mogą prowadzić do:
- utrwalonych wzorców napięcia,
- trudności w rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji,
- somatyzacji doświadczeń.
W dorosłości objawy psychosomatyczne mogą być śladem wcześniejszych adaptacji rozwojowych, które nie zostały zintegrowane.
Program URWIS uwzględnia założenia teorii rozwoju atypowego poprzez
Program URWIS uwzględnia założenia teorii rozwoju atypowego poprzez:
- rozpoznawanie indywidualnej trajektorii rozwoju,
- odróżnianie zasobu adaptacyjnego od aktualnego kosztu,
- pracę z emocjami, relacjami i narracją rozwojową.
Celem nie jest „normalizacja”, lecz integracja doświadczeń rozwojowych i przywrócenie elastyczności systemu.
To, co było adaptacją w dzieciństwie, nie musi pozostać strategią na całe życie
531 497 008
730105142